kinder coach den bosch Ik heb een heel speciale relatie met mijn jeugdcoach. Zijn naam is Dave en hij zit in de 8e klas. Ik hou ervan Dave te coachen en hij houdt ervan mij te coachen. Ik ben een van die mensen die geen kritiek kan hebben en altijd tegen hem zeg: “Als je het goed doet zul je zo trots zijn.” Er zijn andere jeugdcoaches op de school en ik vraag me af hoe zij hun werk doen.

Ik zit ook in alle sportactiviteiten. Ik hou van basketbal, hockey, voetbal en volleybal; ik ben bedreven in alle sporten en ben altijd lid van het ereteam. Ik ben ook vrijwillig coach en werk voltijds als coach in de volgende organisaties. Ik ben later overgestapt naar een andere vrouwenschool om uw programma te kunnen volgen. De cursussen die ik volg zijn vergelijkbaar met de cursussen die ik bij mijn oude baan volgde en ik werk fulltime om elke dag naar mijn werk te gaan. Ik breng het grootste deel van mijn zomeruren door met werken vanuit mijn garage. Ik mag mijn eigen pet opzetten op de studenten die naar de school komen. In de herfst zal ik niet meer op deze school terugkomen, de meeste banen die ik vervul zijn zomerbanen en ik zal maar 40 uur per week werken. Ik train voor de Olympische Spelen dit najaar en ik weet dat dat veel meer maanden van tevoren is.

Met jeugdsporten weet je nooit echt wat er gaat gebeuren. Vandaag zie ik veel ouders en kinderen die niet genoeg slapen en we maken ons allemaal zorgen over sportwetenschappen en voeding. Als ze junk food elimineren dan zullen alle andere kinderen afhaken. Ik kan er nu wel om lachen want iedereen lacht me uit omdat ik geen fatsoenlijk gevoel voor humor kan houden. Ik denk dat het leuk is voor je kinderen als al het sportmateriaal is gekocht – ze zullen niet beseffen dat het een dure hobby is. Mam heeft de plaatselijke sportwinkels verkocht vanwege mijn verslaving. Ik eet niet voor twee, dus ik moet wel erg verwend zijn. We moeten beseffen dat kaartjes en gymschoenen maar één van de kosten zijn die met deze sport gemoeid zijn.

Ik heb mijn jeugdcoach een paar keer ontmoet en hij is een geweldige vent. Hij weet hoe hij het beste uit kinderen moet halen zodat ze sneller volwassen worden dan volwassenen. Hij weet hoe hij ze moet motiveren en hij heeft een paar ongebruikelijke ideeën. Onze jeugdtrainer vertelde ons bijvoorbeeld dat we in ons leven drie sporten moeten spelen – honkbal, voetbal en tennis. Dit klinkt gek voor een normaal persoon, maar we moeten rekening houden met de bredere reikwijdte van sport en de verwachtingen voor elke sport. Er zal een heel seizoen zijn van kinderen die deze sport spelen totdat ze allemaal tegelijk stoppen. Als we allemaal naar ons kunnen spelen, hebben we allemaal een kans om in de Olympische Spelen te spelen.

Ik heb de indruk dat veel mensen me proberen te vertellen wat ik verkeerd doe. Ik ben hier om te zeggen dat, als je er tijd en moeite insteekt, het niet uitmaakt wat anderen denken. Voor mij telt mijn basketbalteam veel punten en ik vind het geweldig dat we bij de baskets komen – bij ons net zo goed als in de sportschool, maar soms is het enige wat er te doen is, de bal in de hoepel te mikken. Ik speel elke dag tennis. Het is niet zo makkelijk.

Er is nog een geweldig deel van deze baan. Als we winnen, gooien we onze kilts weg. We maken ons geen zorgen om ze weg te gooien, want we doen alleen softbal. Er is altijd volgend jaar nog, en elk jaar sinds de kleuterschool hebben we verzameld of gekocht of wat dan ook. Er zijn zoveel ongevuld schoenen dat ik meteen na de wedstrijden schoenen heb in een paar verschillende maten. En ik blijf maar zoeken naar nieuwe om ze mee te vullen. (Wat weet je, ik koop nooit schoenen in de uitverkoop als ik softbal speel met kinderen, ze moeten ze gewoon hebben, dus mama koopt altijd schoenen uit het warenhuis). Ik bedoel, het kan een geweldige deal zijn voor sommige volwassen vrouwen, maar het kan een complete levensredder zijn voor elk meisje. Weet je, we kunnen gratis toegangskaartjes uitdelen bij de wedstrijd en met mama’s (juf, schooldecaan, begeleidingsadviseur, hoofdcoach, directeur, enz.) kunnen praten over alles, van hoe mijn dochter haar knuppel in de richting van de bal schuift, tot de unieke benadering van nauwkeurigheid van mijn zoon wanneer hij het Schrift gebruikt om te vertellen wanneer hij moet tikken en wanneer hij stil moet staan – ken je een ander kind dat dit doet? We hebben zoveel plezier. En we nemen gewoon een schaar naar rokken en shirts en kijken hoe ze gekke rechte hoeken maken met de honkbalhandschoenen.

Er is geen twijfel dat dit niet voor iedereen is. Voor sommige mensen kan het overweldigend zijn, en in dit soort omgeving, dit soort lawaai, rommel, hard werken – traplopen, stier rijden, kickball, softbal spelen, kan ondraaglijk zijn.

Lees meer:

Burn out den bosch 40

Mijn jeugdcoach

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *